Znów wędrujemy

Jak miło spędzić wolne popołudnie? Oczywiście na wędrówce :) Propozycji było kilka, wybór padł na trasę Szklary - Lubatowa, bo wiedzie widokowymi łąkami i można ją pokonać w 3 godziny spacerkiem. Przeglądając zdjęcia przypomniała mi się piosenka Grzegorza Turnaua do wiersza Krzysztofa Kamila Baczyńskiego "Znów wędrujemy". Jeszcze jest lato ale w powietrzu już czuć zbliżającą się jesień, lekki smuteczek, że "wszystko co piękne jest przemija".

Znów wędrujemy

Kapliczka na Przełęczy Szklarskiej

W tle Bania Szklarska

Na drugim planie Cergowa

Ten "rożek" to tez Cergowa

Cergowa

Od Dukli przez Cergową prowadzi nas szlak,

na szlaku przy pustelni może przywita nas Jan.

Więc chodź w Beskidy,

gdzie przywita nas cis,

chodź w Beskidy,

gdy czerwienieje liść (...)

To fragment piosenki (niestety, nie znam autora), którą śpiewałam będąc harcerką, czyli dawno temu.
Cergowa - góra niezwykła. Najwyższa we wschodniej części Beskidu Niskiego, rozpoznawalna przez swój charakterystyczny kształt (niektórym przypomina leżącego konia, dobrze to widać z Przymiarek), znana ze swych jaskiń i legend. Na Cergowej byłam kilka razy, ostatnio nawet nocą, na mszy św. odprawionej na szczycie w rocznicę śmierci Jana Pawła II. Tym razem przedstawiam zdjecia z wycieczki sprzed dwóch lat.

Przyjechałyśmy z Nuną (wiem, wiem, Nuna gdy to czyta zgrzyta zębami, bo nie lubi być nazywana Nuną :)) do Dukli bladym świtem, Cergowa jeszcze chowała się za mgłą.

Poszłyśmy więc do bernardynów

Chciałyśmy też odwiedzić Marię Amalię Mniszchową, a raczej jej niezwykły nagrobek, który tak pięknie opisał Stasiuk w "Dukli", ale kościół parafialny był jeszcze zamknięty. Wklejam więc  odsyłacz do wikipedii Następnie udałyśmy się przez rynek, gdzie akurat remontowano ratusz

koło ruin synagogi

w stronę Cergowej. Po drodze podziwiałyśmy beskidzką faunę w postaci padalca

Aż wreszcie doszłyśmy do cudownego źródełka zwanego Złota Studzienka

nad którym znajduje się kaplica św. Jana z Dukli.

Za kapliczką szlak prowadzi ostrym podejściem na szczyt. Na szlaku nie spotkałyśmy żadnego turysty tylko kolejnego padalca. Chyba nas lubią zwierzęta :)

I oto jestesmy na szczycie. Oczywiście musiałam zaglądnąć do środka i wpisać się do zeszytu.

Schodziłyśmy prawie biegiem, bo zaczęło grzmieć. Na szczęście burza przeszła gdzieś bokiem i mogłam uwiecznić Cergową w pełnej krasie z pięknym okazem cykorii podróżnik na pierwszym planie.

Wracałyśmy przez Lubatową, podziwiając bociana w gnieździe na remizie

Jeszcze jeden rzut okiem na Cergową i schodzimy do Iwonicza. Jak to miło czasem ruszyć się z domu :)

Pozdrawiam :)